Piek van de Groene Lotus
Audiogids Bilian-piek (Bilian Feng)
De kalkstenen rots die het oude ommuurde Yangshuo aan de zuidkant afsloot, naast de kade waar de cruises over de Li eindigen: een wand glad als een spiegel die zijn naam gaf aan een verdwenen Tang-tempel en aan een schriftteken van bijna zes meter, getekend in 1834, dat een hele zin verbergt.
- 60 min audio
- Inscripties in de rots
De Bilian-piek, de piek van de groene lotus, heette eerst Jianshan, spiegelberg, naar de gladde rotswand op zijn helling. Zijn huidige naam werd vastgelegd in het Jiajing-tijdperk van de Mingdynastie, toen de hoge ambtenaar Hong Zhu de tekens 碧莲峰 liet uithouwen aan de oostelijke voet, naast het water. Rond 713 werd aan zijn voet de Jianshan-tempel gesticht, en in 1637 was de piek de zuidelijke afsluiting van de ommuurde stad: zijn klif diende als muur. De inscripties aan de oost- en noordoostvoet zijn sinds 2009 beschermd monument van Guangxi.
De rots is een pagina die eeuwenlang is beschreven. In 1834 tekende de waarnemend magistraat Wang Yuanren in cursief één teken, 带, bijna zes meter hoog, en binnen de streken leest men nog acht tekens: een strook bergen en rivieren; jongeren, spant u in. In 2022 was die zin het motto van een school in het stadje. Van de klokkentempel resteert daarentegen niets aan de voet van de piek: zijn opvolger werd in 2001 ingewijd op zo'n 5 km hiervandaan.
Hoogtepunten
- Teken 带 op de klif — Bijna 6 meter cursief, getekend in 1834, dat een zin van acht tekens verbergt
- Pad van de inscripties — Meer dan 20 gravures uit de Mingtijd tot nu, beschermd sinds 2009
- Jianshan Lou — Gebouw van twee verdiepingen op de plek van de klokkentempel, gesticht rond 713
- Paviljoen Yingjiang — Achthoek van twee verdiepingen boven de klif, waar Zhou Enlai in 1960 rustte
- Kade van Shuidongmen — Eindpunt van de Li-cruises naast een stuk van de oude stadsmuur
Aan de oever van de Li-rivier, precies waar de cruiseboten uit Guilin afmeren, rijst de Bilian-piek (碧莲峰, Bilian Feng, ‘piek van de groene lotus’) op. Deze kalkstenen rots was tegelijk muur, spiegel, tempel en onbeschreven blad, en elk tijdperk van het stadje heeft in zijn gesteente geschreven wat het stadje wilde zijn.
De geschiedenis van de Bilian-piek begint met een oude naam, Jianshan (鉴山, ‘spiegelberg’): op zijn helling zit een rotswand zo glad als een spiegel, en jian was het oude woord voor spiegel. Rond 713, aan het begin van het Kaiyuan-tijdperk van de Tangdynastie, werd aan de voet van de piek de Jianshan-tempel gesticht, waarvan de klok, ochtend en avond door de monniken geluid, haar naam gaf aan een van de oude acht landschappen van Yangshuo, ‘de klok van de Jian-tempel’. Tussen 874 en 879 pochte de magistraat Shen Bin in verzen dat noch de wilgen van Tao Qian noch de bloemen van Pan Yue Yangshuo konden evenaren, ‘waar de mensen leven binnen de piek van de groene lotus’. De naam werd in steen vastgelegd in het Jiajing-tijdperk van de Mingdynastie (1522–1566), toen Hong Zhu, hoge ambtenaar van het provinciebestuur van Guangxi, de drie tekens 碧莲峰 liet uithouwen aan de oostelijke voet, naast het water.
De bewoners gaven hem bovendien andere namen, volgens een gedocumenteerde overlevering: Chenjia Shan, ‘berg van de familie Chen’, naar het geslacht dat op zijn noordzijde woonde, en Shouyang Shan. En ‘Bilian Feng’ was aanvankelijk de verzamelnaam van alle bergen van het district, pieken in een kring die opengaan als bloemknoppen; daarom werd hij ook Furong Feng genoemd, ‘lotuspiek’.
Om te weten wat er te zien is bij de Bilian-piek loopt de audiogids in vier haltes en 60 minuten langs de oostelijke voet, van de kade van Shuidongmen naar het paviljoen Yingjiang, over een pad tussen rots en water. Onderweg verschijnen het grote teken 带, meer dan 20 inscripties die sinds 2009 beschermd zijn als monument van de Autonome Regio Guangxi, het gebouw dat de plek van de Tang-tempel inneemt en een achthoekig paviljoen dat boven de rivier hangt.
De cruiseboten van de Li-rivier leggen aan bij deze kade, waar West Street begint; achter de huizen van het centrum bewaart het Yangshuo-park de grotten die ook Xu Xiake doorkruiste.
Waar de cruise over de Li ophoudt met varen
Kade en poort van Shuidongmen
Samenvatting van deze stop
De tocht over de rivier eindigt tegen een muur van natuursteen. De cruiseboten van de Li leggen meestal aan bij de kade van Shuidongmen (水东门), aan de voet van de piek, waar een stuk van de oude stadsmuur met de poort van dezelfde naam bewaard is gebleven. Naast de aanlegsteiger draagt een grote gladde steenplaat de naam Yangshuo, 阳朔, in twee tekens met krachtige streek.
In 1637 paste de ommuurde stad Yangshuo helemaal tussen twee rotsen: Longtou Shan in het noorden en deze piek in het zuiden. In het oosten was de muur de oever van de Li zelf, en aan de zuid- en oostkant van de piek diende de klif als muur. De waterpoort was de ingang; de rots de afsluiting. Aan de oostelijke voet, naast de rivier, staan nog de tekens die Hong Zhu in de Mingtijd liet uithouwen en die de berg zijn definitieve naam gaven.
Vanaf de oever weerspiegelt het silhouet van de piek zich in het water en met een briesje golft de weerspiegeling als een lotusknop die opengaat. De legende wil dat die rots een fee is: de fee van de Groene Lotus, die stiekem uit de hemel naar de Li afdaalde, verliefd werd op een karper uit de rivier en liever bij hem bleef dan naar de hemelse vijver te gaan, tot de god van de lange levensduur haar strafte door haar in steen te veranderen. Tegenover de weerspiegeling vertelt de audiogids wat er van de karper werd.
Een teken van zes meter dat een zin verbergt
Groot teken op de klif
Samenvatting van deze stop
Op de kalkwand naast het panoramapad springt één enkel cursief teken in het oog, uitgehouwen en beschilderd: 带 (dai, ‘band, strook’), van bijna 6 meter hoog bij bijna 3 breed. Het werd in 1834, in het Daoguang-tijdperk van de Qingdynastie, geschreven door Wang Yuanren, destijds waarnemend magistraat van Yangshuo. De bronnen zijn het niet helemaal eens: sommige schrijven zijn naam met andere tekens van dezelfde klank en de maten lopen uiteen van zo’n 5 tot bijna 6 meter hoog. Het wordt van onderaf en vanaf de rivier gefotografeerd.
Het verrassende zit binnen de streken. De meest verbreide lezing vindt acht tekens, ‘一带山河，少年努力’: ‘een strook bergen en rivieren; jongeren, spant u in’, al lezen andere bronnen langere zinnen. De raad leeft nog: in 2022 had Middelbare School nr. 2 van de gemeente Yangshuo die zin als motto.
Het teken staat er niet alleen. Langs het pad, aan de voet van de oost- en noordoostzijde, staan meer dan 20 inscripties, groot en klein, uit de Mingtijd tot nu, sinds 4 mei 2009 beschermd als monument van Guangxi. Daaronder het couplet dat Wu Mai in 1935 dichtte en dat nu half Guilin herhaalt: ‘de landschappen van Guilin zijn de beste onder de hemel; die van Yangshuo de beste van Guilin’. Onder het grote teken haalt de vertelling streek voor streek uit elkaar waar elk woord zich verbergt.
De klok die niet meer luidt
Jianshan Lou
Samenvatting van deze stop
Tegen de rots aangebouwd en open naar de rivier staat de Jianshan Lou (鉴山楼), een gebouw van twee verdiepingen in oude stijl, met beneden een galerij die aan drie zijden open is en boven een uitkijkpost. Vanaf hier verschijnt, als je omhoogkijkt, op de helling de gladde wand die de berg zijn oude naam spiegel gaf. Het is het enige dat nog hetzelfde is.
De Tang-klokkentempel is er niet meer. Volgens de meest geciteerde versie werd de Jianshan-tempel tijdens de oorlog tegen Japan (1937–1945) verwoest en kwam dit gebouw in zijn plaats; een andere bron geeft een andere datum en een ander verhaal. De nieuwe Jianshan-tempel werd niet hier herbouwd, maar in het gebied van Moon Hill, zo’n 5 km naar het zuiden: de herbouw werd in 1995 goedgekeurd, de werken begonnen in 1997 en de inwijding was op 1 januari 2001, met 5.589 m² bebouwd oppervlak. Vanaf de voet van de piek is hij niet te zien.
De naam zelf kan een eerder litteken bewaren. Volgens een betwist verhaal zouden in 1916, midden in de campagne tegen ‘bijgeloof’, de monniken zijn verdreven en zou de tempel Lou zijn gaan heten, gebouw, een wereldlijke naam in plaats van Si, tempel. Datzelfde verhaal plaatst daarbinnen een beeld van meester Jianzhen, uit één enkele kamferboomstam gesneden, al wordt ook het verblijf van de monnik in deze tempel betwist. In de onderste galerij scheidt de audiogids wat bekend is van wat verteld wordt.
Acht ramen op de rivier van Xu Xiake
Paviljoen Yingjiang
Samenvatting van deze stop
Boven op de klif, naast de Jianshan Lou, hangt het paviljoen Yingjiang (迎江阁, ‘paviljoen dat de rivier verwelkomt’), van twee verdiepingen en met achthoekige plattegrond, van zo’n 40 m². Zijn ramen omlijsten de rivier, de oever van Baisha en de kalkkammen. In 1960 rustten Zhou Enlai, Chen Yi, Deng Yingchao en Zhang Qian hier uit en lieten zich fotograferen.
Dat landschap beschreef al de reiziger Xu Xiake, die op de 22e dag van de vijfde maanmaand van 1637 per boot in Yangshuo aankwam. Hij plaatste de Jianshan-tempel aan de oostelijke voet van de piek, tegen de rots aan en open naar de rivier, met de zuidoostelijke poort van de muur ernaast. Diezelfde dag probeerde hij de piek via de noordzijde te beklimmen, zich vastklampend aan takken en spleten tussen het struikgewas, en moest hij afdalen zonder de top te bereiken; daarna, bezweet door de middagzon, trok hij zijn kleren uit bij een raam van de tempel.
Anderen kwamen wel boven. Volgens een gedocumenteerde overlevering loopt voorbij het panoramapad een pad om de piek heen over de westelijke helling en omhoog naar de top, waar iemand drie tekens in de rots heeft gegraveerd: ‘登临好’, ‘wat goed om hier te klimmen’. Vanaf daar verschijnen bij zonsopgang of zonsondergang twee klassieke landschappen van Yangshuo, ‘Dageraad boven de oostelijke kammen’ en ‘Visserslichten van Baisha’. In het paviljoen sluit de audiogids de wandeling af met de dichtregel die dat uitzicht samenvat.
