Park tussen karstheuvels
Audiogids Yangshuo-park (Yangshuo Gongyuan)
Geopend in 1915 tussen karstheuvels, op enkele stappen van West Street, bewaart het park van de inwoners van Yangshuo een rots van 10 meter in de vorm van een man die vanuit een Tang-gedicht naar het westen kijkt en, onder zijn bergen, de grotten die Xu Xiake in 1637 met fakkels doorkruiste.
- 40 min audio
- Tang-poëzie en karstgrotten
Het Yangshuo-park werd in 1915 geopend als Shouyang-park, naar de berg met die naam, de huidige Bilian-piek, en kreeg zijn huidige naam na de eerste uitbreiding in 1934, omdat het midden in het stadscentrum ligt. Tientallen jaren had het één enkele poort, de noordelijke; de zuidelijke ging pas in 1980 open, en de parknamen boven beide ingangen dragen de handtekening van de kalligraaf Liu Haisu en de schilder Lu Yanshao. Op zo'n 23 hectare herbergt het osmanthus, bamboe, de beek Shuangyue, de Chunlei-tuin, het Monument voor de Revolutionaire Martelaren en heuvels met eigen namen zoals de Xilang en de Zhongling.
Elke ochtend komen de bewoners om te bewegen en Chinees schaak te spelen langs de beek, maar het landschap om hen heen wordt al eeuwen rots voor rots gelezen. Op de noordzijde van de Xilang kijkt een rotsblok met het silhouet van een jongen met gekruiste armen naar het westen, en in de wand staat het gedicht gegraveerd dat Cao Ye, een in Yangshuo geboren Tang-dichter, hem wijdde: Xilang wil zich voegen bij Donglang, de jongen van het oosten, maar de grote rivier scheidt hen.
Hoogtepunten
- Xilang-rots — Rotsblok van zo'n 10 meter met het silhouet van een man met gekruiste armen, naar het westen gekeerd
- Gedicht van Cao Ye — Tang-verzen gegraveerd in de wand van de Xilang-heuvel naast de tekens 西郎
- Grotten Long, Bilian en Laixian — Die Xu Xiake in 1637 verkende, nu binnen het park
- Paviljoen Woyun — Uitkijkpunt op de top van de Xilang boven het centrum van Yangshuo
- Poorten met kalligrafie — De parknaam van de hand van Liu Haisu en van Lu Yanshao
Op enkele minuten lopen van West Street is het Yangshuo-park (阳朔公园) de dagelijkse tuin van het stadje: osmanthus, bamboe, de beek Shuangyue, die van de Dubbele Maan, en banken en tafels waar de bewoners al vroeg in de ochtend bewegen en Chinees schaak spelen. Eromheen rijzen karstheuvels op met een eigen naam, gedicht of legende, en eronder openen zich kalksteengrotten die al voorkwamen in de reisdagboeken van het Ming-China.
De geschiedenis van het Yangshuo-park begint in 1915, toen het werd geopend als Shouyang-park, naar de nabije berg Shouyang, de huidige Bilian-piek die de oever van de Li beheerst. Na de eerste uitbreiding in 1934 heette het Yangshuo-park, omdat het midden in het stadscentrum ligt. Tientallen jaren had het één enkele ingang, de noordpoort, en de zuidpoort ging pas in 1980 open. Tegenwoordig beslaat het zo’n 23 hectare; in sommige Engelstalige gidsen circuleert het getal 340 acres, dat lijkt voort te komen uit een slechte vertaling van 340 mu, de Chinese oppervlaktemaat. Ook water hoort bij de recente geschiedenis: op 7 juni 2020 viel er op het district 327,7 mm regen op één dag, een plaatselijk record, en met de afvoer van stuwmeren stroomopwaarts liepen straten van het centrum onder, onder meer West Street en het park zelf.
Om te weten wat er te zien is in het Yangshuo-park is het zinvol het te lezen als een landschap met namen. Op de heuvel Xilang, van zo’n 100 meter, geeft een rots in de vorm van een man aanleiding tot een Tang-gedicht; op de heuvel Zhongling, ook Chenbo Shan genoemd, volgen meer dan 20 onderling verbonden kalksteengrotten elkaar op, met de Bilian-grot en zijn lotusvormige concreties, betaald te bezoeken en met tijdelijke sluitingen. Aan de noordelijke voet verzamelt de Chunlei-tuin een poort in oude stijl, een vijver, een bruggetje, het zeshoekige paviljoen Baochun, orchideeën, bamboe en bonsai. In het oosten rijst de Duxiu op, een kolom van zo’n 100 meter met een platte top en loodrechte wanden, met halverwege de helling het paviljoen Fanghe, dat van de vrijgelaten kraanvogel: volgens de legende liet daar een onsterfelijke de kraanvogel los die hem hierheen had gebracht.
Het park heeft ook een burgerlijke kalender. Elke 30 september, Dag van de Martelaren, en rond Qingming, het feest van het schoonmaken van de graven, houdt Yangshuo bij het Monument voor de Revolutionaire Martelaren zijn eerbetoon, met kransen en bloemenmanden aan de voet van de stèle en het ritueel van schoonmaken en gedenken van de gevallenen.
De audiogids loopt in vier haltes en 40 minuten door het park, van de grote poort naar de grotopeningen van de Zhongling, de Xilang-rots en de top van de heuvel. Eén draad verbindt ze: de blik. Een park van buurtbewoners en schaakpartijen dat eeuwenlang rots voor rots is gelezen en dat de bezoeker aan het eind van de wandeling op dezelfde manier leert lezen.
Buiten het park ligt West Street op enkele stappen en sluit de Bilian-piek het centrum af naast de rivier. Zo’n 6 km naar het zuiden biedt Moon Hill een andere manier om kalksteen te lezen: een boog die van fase wisselt als de maan.
De poort die Liu Haisu ondertekende
Grote poort met kalligrafie van Liu Haisu
Samenvatting van deze stop
De hoofdingang toont de naam 阳朔公园, geschreven door de kalligraaf Liu Haisu, een van de grote penseelmeesters van de twintigste eeuw. Het is niet de enige beroemde handtekening: de kleine poort, in 1980 gebouwd ten zuidwesten van de Bilian-grot, draagt de parknaam van de hand van de schilder Lu Yanshao. Twee meesters voor twee ingangen van een districtspark.
Die naam boven de poort is niet de oorspronkelijke. Het terrein ontstond in 1915 als Shouyang-park, genoemd naar de berg die nu bekendstaat als Bilian-piek, en pas na de uitbreiding van 1934 werd het herdoopt met de naam van het stadje, omdat het midden in het stadscentrum ligt. Tientallen jaren was dit de enige toegang: de noordpoort vormde het hele komen en gaan tot in 1980 de zuidpoort openging.
Er is ook een episode die de plaatselijke overlevering vertelt. Op 29 november 1921 meerde de vloot van Sun Yat-sen, die de Li opvoer richting Guilin om de Noordelijke Expeditie voor te bereiden, aan in Yangshuo; de magistraat en de vertegenwoordigers van de gilden ontvingen hem aan de kade, en daar sprak hij de menigte toe en raadde het district aan wegen te verbeteren, mijnen te openen en bossen en fruitbomen te planten. Verteld wordt dat hij eind november ook door het park wandelde. Bij de grote poort volgt de audiogids de sporen van dat bezoek op weg naar de oorlog.
Fakkels van Xu Xiake en een draak in beitel
Grotopeningen van de Zhongling-heuvel
Samenvatting van deze stop
Aan de voet van de heuvel Zhongling grenst het vriendelijke oppervlak van het park, met zijn beek, zijn osmanthus en zijn schaakborden, aan een holle wereld. In 1637 doorkruiste de reiziger Xu Xiake de grotten Long, Bilian en Laixian, die nu binnen het terrein liggen. In de Laixian, ten westen van de oude muur van Yangshuo, las hij bij de ingang het opschrift dat de grot haar naam gaf en Li Du uit Fujian noemde, schreef de tekst van de ‘Laixian Dong Ji’ over en wierp fakkels in een diepe kloof binnenin zonder de vlammen onderaan te zien vallen.
De Drakengrot, de Long Dong, had een eigen stichtingsmythe. Een oud ‘Verslag van de opening van de grot’, van de hand van een voorvader van de plaatselijke familie Mo, noemde de noordelijke grot ‘paleis waar de verborgen draak overwintert’ en de naburige schuilplaats van Longyue ‘waar de goddelijke draak sprong’. Toen Xu Xiake met fakkels binnenging, stonden op de achterwand nog de witte steenformaties die bekendstonden als de schaduw en het bed van de draak, maar ze waren al half stukgeslagen met hamer en beitel door wie steen kwam halen; er restte alleen het spoor.
Daaronder lagen twee poelen, een vierkante en een ronde, met water helder als een spiegel dat zich weer vulde hoeveel men er ook uit schepte, en daarvoor een cirkelvormige elixeroven met een opening als een deur. Bij de grotopeningen reconstrueert de audiogids wat de beroemdste reiziger van het Ming-China nog op tijd kon noteren.
De stenen jongen die naar het westen kijkt
Xilang-rots
Samenvatting van deze stop
De heuvel Xilang, in het zuiden van het park en zo’n 100 meter hoog, heette vroeger Pingfeng Shan, de Kamerschermberg, omdat hij zich breed uitspreidt als een opengeklapt kamerscherm. Halverwege zijn noordzijde steekt een rots van zo’n 10 meter uit met het silhouet van een staande man met gekruiste armen, naar het westen gekeerd: het is de Xilang, de jongen van het westen die de heuvel zijn naam geeft.
In de wand staan de tekens 西郎 en het gedicht ‘Xilang Shan’ van Cao Ye gegraveerd, een in Yangshuo geboren dichter van de Tangdynastie. Zijn verzen vragen waarom Xilang naar het westen kijkt: hij wil zich voegen bij Donglang, de jongen van het oosten, maar de grote rivier scheidt hen, en hij vindt hem nog steeds niet terwijl hij klaagt tegen de ondergaande zon. Het gedicht heeft een tegenhanger, ‘Donglang Shan’, dat Donglang schildert terwijl hij recht naar het oosten staat en elke ochtend op de zon wacht. De derde regel circuleert in twee versies: die van een bloemlezing uit de Qingtijd spreekt van een wijze vorst en een trouwe minister die elkaar zelden treffen, en de huidige populaire van goede vrienden; afhankelijk van welke men leest, is het wachten van Xilang een politieke allegorie of een vriendschapsverhaal.
Tegenover hem, naast de Zhongling-heuvel, kijkt een kleinere piek, de Xiaogu Shan of berg van het Meisje, hem recht aan, en het tafereel staat bekend als ‘Xilang buigt voor Gu’. Onder de rots geeft de audiogids een stem aan de klacht die Cao Ye schreef voor zijn stenen streekgenoot.
Waar de onsterfelijken kwamen kijken
Xilang-heuvel
Samenvatting van deze stop
Naast de Xilang-rots staat het paviljoen Huixian, zeshoekig en met twee verdiepingen, gewijd aan de onsterfelijken die volgens de legende met Xilang het landschap kwamen bewonderen. Ten noorden van het paviljoen ligt een natuurlijke steenbak met het opschrift 天池, Hemelse Vijver, en ten oosten een steen in de vorm van een tijger met de gravure 醉霞, Dronken Avondrood. Op de top van de heuvel wacht het paviljoen Woyun, dat in de wolken ligt, uitkijkpunt over het centrum van Yangshuo en de pieken eromheen; op de noordhelling liggen het terras Wangxi, het uitkijkpunt op de beek, en het opschrift dat het avondlicht op de westelijke berg bezingt, dat zijn beste moment aan het einde van de middag heeft.
Van hieruit begrijp je wat Cao Ye achterliet. De dichter woonde tien jaar in Chang’an en zakte negen keer voor de keizerlijke examens, tot zijn gedichten hem een beschermheer opleverden en hij in 850 de graad van jinshi behaalde.
Van boven af leest men ook een plaatselijk gebruik: elke berg meer dan één naam geven. De Duxiu, de kolom met loodrechte wanden aan de oostkant, is voor sommigen de Zhuyuan Shan, de berg Bamboewortel, naar zijn silhouet, en krijgt tegelijk de titel Jaden Pilaar die de Hemel Doorboort. Op de top neemt de laatste halte van de audiogids de plek van de onsterfelijken in en leert het landschap met zijn twee namen te bekijken.
